กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าเมืองเถี่ยเซียวกับพวกถูกเตะกระเด็นออกจากสมรภูมิ ไปอยู่บนทุ่งหญ้าคา เนี่ยลี่ร้องโหยหวน เสียงร้องด้วยความเจ็บดังต่อเนื่อง “ชางอู๋ อย่าตีหน้านะ! ไอ้น้องชายสารเลวนี่ เจ็บ—”
เจียงหน่วนสีหน้าเหม่อลอย ถูกห้อยหัวอยู่กลางอากาศ แต่ก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก “ลวี่หลัว คราวนี้ต้องรบกวนเธอกับปาจินแล้ว!”
ปาจินก้มมองเจียงหน่วนแวบหนึ่ง เห็นเจียงหน่วนหอมนุ่มนิ่มทั้งตัวแต่สภาพน่าสังเวชก็เจ็บใจไม่น้อย พอชางอู๋ฟื้นแล้ว ค่อยต่อยสักดอกเถอะ!
ลวี่หลัวขยับเถาวัลย์พันเจียงหน่วนอย่างระมัดระวัง พยายามไม่ให้ถูกแผลของเธอ น้ำเสียงอ่อนโยนนุ่มนวล “ระหว่างเพื่อนไม่ต้องเกรงใจกัน หรือว่าเจียงหน่วนไม่นับเราเป็นเพื่อน?”