กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ลวี่หลัว ชอบแทะใบสะระแหน่สดๆ เหรอ” เจียงหน่วนถือกะละมังที่ใส่เนื้อหมักไว้ เตรียมให้ชางอู๋ช่วยย่างเนื้อ ส่วนเธอเองยังต้องไปจัดการปลา ไม่ทันตั้งใจไปแตะเถาวัลย์ของลวี่หลัว ได้ยินมันพูดว่าจะแทะใบสะระแหน่สดๆ “เครื่องดื่มสะระแหน่ที่ปู่ต้มไม่อร่อยหรือ—”
“ไม่ใช่หรอก! เจียงหน่วนอย่าเข้าใจผิด ฉันคุยกับเฉิงหลิวเรื่องแบ่งส่วนน้ำยาสะระแหน่ เขาขี้เหนียวเกินไป ก็เลยเถียงกันสองสามคำ” ลวี่หลัวเกี่ยวแขนเจียงหน่วนไว้ อธิบายกับเจียงหน่วนด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนลง
เจียงหน่วนเอามือกุมหน้าผากใส่เฉิงหลิว หมดหนทางพอสมควร
ตั้งแต่ยืนยันได้ว่าสะระแหน่เป็นประโยชน์กับตัวเอง ลวี่หลัวก็มองแปลงสะระแหน่ริมแม่น้ำนั้นเป็น “สวนหลังบ้าน” ของตัวเอง ดูแลทั้งวันทั้งคืน