กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉันจะช่วยเธอตักน้ำ...” เจียงหน่วนประคองลวี่หลัวอย่างระมัดระวัง นิ้วมือบีบเถาวัลย์อ่อนนุ่มเบาๆ ต่างจากใบไทรที่เขียวชอุ่ม เถาวัลย์ของลวี่หลัวก็เขียวสดเช่นกัน แต่แฝงประกายราวอัญมณี ตั้งแต่เถาวัลย์จนถึงใบเขียวล้วนเปล่งความเปล่งปลั่งใสกระจ่างกลมมนราวหยกเขียว
บีบเบาๆ ก็รู้สึกเย็นวาบเป็นสายๆ เนื้อสัมผัสคล้ายหยก แต่กลับรับรู้ถึงเสียงลมหายใจแผ่วๆ ได้ นี่แหละคืออสูร!
แปลกจริงๆ แปลกจริงๆ
หิหิ...
ลวี่หลัวยิ้มบางๆ พลางเอ่ยปฏิเสธข้อเสนอของเจียงหน่วนด้วยเสียงอ่อนโยน “เจียงหน่วน ขอบใจในน้ำใจเธอนะ แต่ฉันไม่อยากให้เธอต้องลำบาก เธอรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงบอกว่าจะไปล้างตัวในแม่น้ำ?”
“ทำไมล่ะ?” เจียงหน่วนถาม