กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตลอดทั้งคืนนี้
นอกจากเหวินชิงแล้ว คนอื่นๆ ต่างนอนหลับอย่างสงบสุข
วันรุ่งขึ้น ภายนอกบ้านยังคงมืดมนสลัวราง ความแรงของฝนกรดยังไม่ลดน้อยลงเลย เม็ดฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วร่วงลงมาจากฟ้าราวกับไข่มุกสายขาด หยาดหยดลงบนผืนแผ่นดินจนแตกกระจายเป็นฟองน้ำเล็กๆ
สุริยะแดงถูกเมฆดำบดบัง แม้แต่ส่วนหัวยังไม่โผล่พ้นชั้นเมฆออกมา นับประสาอะไรกับการมองลงมายังผืนแผ่นดิน ฟ้าแลบและอัสนีคำรามที่ดังขึ้นเป็นระยะ ทำให้ขอบฟ้าราวกับข้าวโพดคั่วที่แตกกระจาย เสียงซู่ซ่าดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
เจียงหน่วนทับอยู่บนอกของชางอู๋ไปครึ่งตัว เท้าน้อยๆ โผล่พ้นผ้าห่มออกมา เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าด้านนอก พึมพำสองสามคำแล้วถามว่า “ชางอู๋ ฟ้าสว่างหรือยัง?”