กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ชางอู๋ เดี๋ยวก่อน เราไปด้วยกัน คนเยอะแรงมาก สวนผลไม้กว้างใหญ่ คนน้อยไม่พอหรอก”
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว”
“แต่ก่อนเข้าถิ่นทุรกันดารก็เคยกินลูกท้อกับลูกพลัม แต่ทุเรียนกับขนุนเรายังไม่เคยลิ้มเลย มะพร้าวกับมะม่วงก็ดีไม่เบา ภูเขาวาลานี่สุดยอดจริงๆ”
ชั่วพริบตา
โต๊ะอาหารดังเสียงเห็นด้วยขึ้นมาอีกครั้ง ตามด้วยเสียงชามกับตะเกียบกระทบกัน ดูออกว่าทุกคนใจร้อน ใจร้อนจะไปเก็บผลไม้ที่สวนผลไม้
เห็นดังนั้น
ชางอู๋ยักไหล่ ไม่ได้ห้าม
“พี่เขย เราไปสวนผลไม้ได้ไหม” นั่วนั่วโผล่หัวออกจากอ้อมแขนผอ.เจียง จากที่ตกใจกลัวกลายเป็นตื่นเต้นเต็มที่
ด้านข้าง เจียงหนี่กับเจียงไต้ก็ทำหน้าเงื้อมมืออยากลองเต็มที่