กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ปาจิน น้ำยานั่นกลิ่นเหม็นมากเลยเหรอ”
เสียงสำรอกของหนึ่งคนหนึ่งลิงชัดเจนเกินไปจนดึงดูดสายตาทุกคน เจียงหน่วนขยับเข้าไปใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะแนบชิดปาจินแล้วเอ่ยถามเสียงเบา
ปาจิน “เหม็นยิ่งกว่าลิงอาละวาดอีก”
“...” เจียงหน่วนถอยหลังไปสองก้าว น้ำยานี้ไม่ธรรมดาจริงๆ รถบรรทุกหนักที่บรรทุกซากลิงอาละวาดอยู่หน้าประตูนั้นเทียบได้กับอาวุธเคมีบางชนิดเลยทีเดียว เจียงหน่วนจึงบอกให้หลี่เฉิงถอยรถไปจอดไกลหน่อย จะได้ไม่ทำให้อากาศบริสุทธิ์ของบ้านหินแปดเปื้อน
“พี่เฉิงหลิว น้ำยานี่จำเป็นต้องดื่มจริงๆ หรือครับ” เจียงเหวินชิงกัดฟันแน่น ใบหน้าอ่อนเยาว์ไร้เดียงสาเต็มไปด้วยความต่อต้านและความตื่นตระหนก
เฉิงหลิวยิ้มบางๆ ไม่เอ่ยเสียงใด