กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หน่วนหน่วน มือบาดเจ็บหรือเปล่า?” ชางอู๋ล้างหน้าพลางถาม
ใบหน้าเจียงหน่วนชะงักไปนิด ไม่ขยับข้อมืออีก ส่ายหน้าว่า “มือไม่เป็นอะไร แค่ปวดๆ หน่อย ชางอู๋ คุณเรียกชื่อฉันสิ”
เธอตัวเล็กนิดเดียว
หน่วนหน่วน ชื่อนี้เพราะก็จริง แต่มันให้ความรู้สึกเหมือนเรียกเด็กน้อยยังไงยังงั้น พอโตเป็นผู้ใหญ่ เธอจึงขอให้ผอ.เจียงกับคนอื่นๆ เรียกชื่อเธอแทน
ผอ.เจียงกับพวกเด็กๆ ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเชื่อฟังดี เปลี่ยนคำเรียกกันทันที
แต่ว่า
เจียงหยวนกับพวกนั้นไม่ฟังเอาเสียเลย
ตอนนี้ชางอู๋เองก็ทำตัวเสียคนตามไปด้วย