กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เจียงหน่วน ข้าวเสร็จหรือยัง”
เฉิงหลิวตบมือพลางสาวเท้าก้าวเร็วๆ ออกมาจากบ้านหิน นี่เป็นครั้งแรกที่เขายากนักจะไม่ได้ประคบประหงมเครื่องตรวจวัดพวกนั้นอย่างพิถีพิถัน ยามนี้จิตใจเขาทั้งหมดจดจ่ออยู่กับกับข้าวที่ยังไม่ได้แตะลิ้น
หอม หอมเหลือเกิน
หอมจนทำให้คนมึนงงไปหมด
เจียงหน่วนปรายตามองผอ.เจียง ตอนนี้เขากำลังทำบะหมี่มีดโกนอยู่พอดี
ข้างๆ กัน เจียงหนี่และคนอื่นๆ กำลังจับจ้องตาไม่กะพริบ ทุกคมมีดที่เฉือนลงไปล้วนเรียกเสียงร้องอุทานจากพวกเขา ท่าทางราวกับกำลังดูของแปลกตาอันใดอยู่
“เสร็จแล้ว” เจียงหน่วนเอ่ย “ยกขึ้นโต๊ะ พร้อมกินได้ทุกเมื่อ”
สิ้นเสียงของเจียงหน่วน
ผอ.เจียงก็เอ่ย “หมี่หมี่ ไปเอาชามมา”
บะหมี่มีดโกนต้มด้วยน้ำแกงกระดูก กลิ่นหอมเข้มข้นอบอวลไปทั่ว