กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คืนนั้น
ชั้นสองเงียบสงบลงอย่างเงียบเชียบ
เหลือเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเด็กๆ
เจียงหน่วนหนุนศีรษะด้วยสองมือ ลืมตาจ้องมองรัตติกาลอันมืดมิด ในหัววาดภาพต้นไม้ทุกต้นและหญ้าทุกต้นของภูเขาวาลา ความวิตกกังวลจากการเพิ่งตื่นขึ้นบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินค่อยๆ สงบลงทีละน้อยตามกาลเวลาที่ผ่านไป
ทีละเล็กทีละน้อย
เริ่มเกิดความห่วงใยขึ้นมา
“ไม่รู้ว่าปู่กับชางอู๋เข้าเมืองจะเป็นไปด้วยดีหรือเปล่า...”
เจียงหน่วนพึมพำ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลุกขึ้นนั่ง สวมรองเท้าฟาง ลงบันไดหินตามทาง แนบตมองผ่านช่องประตูหน้าต่างไปยังท้องฟ้ายามค่ำที่มืดสนิท
หึ่งๆ...
สีหน้าเจียงหน่วนเปลี่ยนไปเล็กน้อย พื้นดินสั่นสะเทือนเบาๆ