กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หอม หอมจริงๆ!”
“ใช่เลย! ฉันไม่เคยได้กลิ่นหอมแบบนี้มาก่อน...”
เมื่อเวลาผ่านไป คนที่โวยวายว่าหิวไม่ใช่แค่เจียงนั่วนั่ว แม้แต่ชางอู๋ก็อดไม่ไหว
ไม่กี่อึดใจก็สร้างห้องส้วมกับห้องอาบน้ำเสร็จ
คนทั้งกลุ่มนั่งยองไม่ไกลจากเตา ชะเง้อคอจ้องหม้อหินที่ผอ.เจียงกำลังผัดอาหาร กลืนน้ำลายเอื๊อกๆ พลางพึมพำไม่หยุด
ผู้ที่ถูกดึงดูดมาด้วยเช่นกันคือเจียงเหวินชิงที่กำลังวาดแผนที่
กลิ่นหอมที่ลอยเข้าจมูกยั่วน้ำลายเกินไป เจียงเหวินชิงจึงโยนกิ่งไม้ทิ้ง อุ้มเจียงหรวนหรวนนั่งยองเหมือนชางอู๋และคนอื่นๆ
“เลิกพึมพำได้แล้ว ไปล้างชามตะเกียบกับเก็บโต๊ะสิ” เจียงหน่วนว่า