กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จะไม่รอให้ข้าสวมเสื้อผ้าก่อนหรือไง
หลังจากสลัดเซวี่ยเสี่ยวเสี่ยวหลุดมาได้ ในใจของหลินจื่อหยวนก็ยิ่งหงุดหงิดเมื่อนึกถึงคำพูดของท่านพ่อเมื่อครู่นี้
ตั้งนานแล้วนะ ทำไมถึงยังไม่มาตามหาเขาอีก!
หลินจื่อหยวนนั่งยอง ๆ ถอนหญ้าบนพื้นอย่างอารมณ์บูด น้ำฝนไหลผ่านเกราะพลังลงมาสะสมเป็นแอ่งเล็ก ๆ อยู่รอบตัวเขา
“กริ๊ง—กริ๊ง—”
เสียงกระดิ่งวังดังแว่วมาข้างหู ทันใดนั้นเงาหนึ่งก็ปกคลุมลงบนหัว หลินจื่อหยวนเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ ก็เห็นท่านพี่หญิงของเขากางร่มกระดาษน้ำมันยืนอยู่ด้านหลัง
ความอบอุ่นสายหนึ่งเอ่อล้นขึ้นมาในใจ ทว่าหลินจื่อหยวนยังคงปากแข็งว่า:
“ในโลกบำเพ็ญเซียน นอกจากผู้บำเพ็ญที่ใช้ศาสตราเวทรูปทรงร่มแล้ว ใครเขาจะกางร่มตอนฝนตกกันเล่า”