กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หมู่เกาะซีไห่สิบสองเกาะ
ตอนนี้หลินอินไม่กลัวเขาแล้ว เพราะท่านน้าชิงตามมาสมทบแล้ว
“ถ้าเจ้าคิดจะให้ข้าสละหญ้าเย่ว์ถานต้นนี้ให้เจ้าล่ะก็ เลิกพูดเถอะ ข้าไม่ยกให้หรอก”
ภายใต้แสงจันทร์ เสียงของหญิงสาวเย็นเยือกดุจสายน้ำในลำธารบนหุบเขา ดวงตาดอกท้อคู่นั้นยิ่งดูราบเรียบเย็นชา
จี้เฟิงอวี่ชะงักไปเล็กน้อย เขาเห็นหญ้าเย่ว์ถานต้นนี้มานานแล้ว แต่เพราะตนเป็นผู้ชายจึงจำต้องให้ศิษย์น้องหญิงที่มาด้วยกันเป็นคนเก็บ
แต่เขาเพิ่งจะเดินห่างออกไปไม่ไกล ก็รู้สึกได้ว่ามีคนเก็บหญ้าเย่ว์ถานไปเสียแล้ว เขาจึงรีบร้อนอยากจะแย่งคืนมา
ทว่าตอนนี้เขาก็ขี้เกียจจะเถียงกับอีกฝ่ายเรื่องว่าใครเห็นก่อนแล้ว วาสนาในโลกบำเพ็ญเซียนนั้น ย่อมเป็นของคนที่คว้าไปได้ก่อนเสมอ