กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พันธมิตร
“พี่อิน เป็นไงบ้าง กระบี่เซียนของข้าเก่งใช่ไหมล่ะ!”
หลินอินตอบรับด้วยเสียงอือโดยไม่แสดงสีหน้า สายตาจ้องหน้าจอเกมอย่างเบื่อหน่าย
เกมนี้ไม่มีอะไรสนุกเลยสักนิด ไม่ต้องให้นางทำอะไรด้วยซ้ำ อยู่ ๆ ก็ชนะขึ้นมาเสียอย่างนั้น
แถมตัวละครที่นางควบคุมอยู่ ต่อให้โจมตีอีกฝ่ายก็ไม่สร้างความเสียหายเลยแม้แต่น้อย เล่นแล้วไม่มีความรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรสำเร็จสักนิด
ส่วนเจ๊พัดฝั่งตรงข้าม แค่ฟาดพัดครั้งเดียวก็ทำให้เลือดของตัวละครนางเหลือแค่ขีดเดียวแล้ว
“พี่อิน เล่นอีกตากันเถอะ!”
“ไม่เล่นแล้ว เจ้าเล่นเองเถอะ”
“อ้าว? ถ้าพี่ไม่เล่น งั้นข้าก็ไม่เล่นแล้วเหมือนกัน”
หลินจื่อหยวนสังเกตเห็นว่าหลินอินไม่ค่อยมีอารมณ์ร่วมกับเกม เขาจึงทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง