เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่มีใครคอยจับตาเจ้าตลอดเวลาหรอก นอกจากหยางจ้านเซวียน
ทั้งสองคนขายพืชวิญญาณที่เพิ่งเก็บมา รวมถึงสัตว์อสูรที่ล่ามาได้ในเมือง แลกเป็นศิลาวิญญาณได้ไม่น้อย
ลู่อู๋หยานับศิลาวิญญาณในถุงเก็บของดู มีศิลาปราณชั้นกลางกว่าหนึ่งแสนก้อน และศิลาปราณชั้นต่ำกว่าหนึ่งล้านก้อน แม้จะไม่ได้มากมายอะไร แต่ก็พอให้เขาแก้ปัญหาเร่งด่วนตรงหน้าได้แล้ว
ส่วนวัสดุจากสัตว์อสูรหายากบางชนิด เขาเก็บไว้กับตัวเอง ตั้งใจว่าจะหาโอกาสไปแลกวัสดุกับช่างหลอมศาสตรา เพื่อนำมาใช้บำรุงกระบี่ประจำชีพของเขา
ส่วนหลินอิน หลังจากขายของที่ได้มาจากพงไพรสัตว์อสูรหมดแล้ว ก็หยิบพืชวิญญาณอีกจำนวนมากที่ไม่ได้สะดุดตาอะไรออกมาจากมิติส่วนตัวเพื่อขายต่อ
“สหายเต๋าหลิน เหตุใดเจ้าถึงยังมีพืชวิญญาณอีกมากมายขนาดนี้?”
“อืม เก็บสะสมไว้ก่อนหน้านี้น่ะ”
ลู่อู๋หยามองอีกฝ่ายขายพืชวิญญาณเสร็จแล้วเดินไปร้านค้าอีกร้าน ก่อนจะหยิบแผ่นค่ายกลระดับหกออกมาอีกนับไม่ถ้วน...