เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฮ่อชิงเฉิน? หลัวเอ้อร์โก่ว?
ทั้งสองคนฟังไปพลางพยักหน้าตามไปด้วย ที่แท้ในพิภพหยวนหลิงยังมีโลกมนุษย์อยู่ด้วย
“ป้ายชื่อสำนักศึกษาเจี้ยนเหยียนที่พวกเจ้าเห็น ก็เป็นลายมือของเขานั่นแหละ”
“ศิษย์ที่นี่เป็นผู้บำเพ็ญสายขงจื๊อทั้งหมดเลยหรือ? เมื่อครู่ข้าเหมือนได้ยินเสียงพิณด้วยนะ”
ลู่อู๋หยาเลิกคิ้วด้วยความสงสัย เสียงพิณเมื่อครู่ยังแฝงไปด้วยไอวิญญาณ ไม่ใช่เสียงพิณธรรมดาแน่
“เจ้าหมายถึงเสียงพิณนั่นหรือ? เป็นของผู้ดูแลอู๋ เขาเป็นผู้บำเพ็ญสายขงจื๊อก็จริง แต่คลั่งไคล้การเล่นพิณมาก อย่างไรก็ตาม สำนักศึกษาเจี้ยนเหยียนไม่ได้มีแต่ผู้บำเพ็ญสายขงจื๊อ ยังมีผู้บำเพ็ญสายจิตรกรรมด้วย”
“ผู้บำเพ็ญสายจิตรกรรม? วาดภาพก็ใช้เป็นแนวทางบำเพ็ญได้ด้วยหรือ?”
ตอนนี้ลู่อู๋หยาดูเหมือนคนเพิ่งเคยเปิดหูเปิดตา ทุกอย่างในพิภพหยวนหลิงล้วนทำให้เขาอยากรู้อยากเห็นไปหมด