เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เพลงพิณจันทราร่วง เซียวพาเกล็ดน้ำค้างแข็งโปรยปราย (ดาวจันทร์ร่วง)
สตรีผู้นั้นมีรูปร่างหน้าตางดงามไร้ที่ติ ทั้งที่อายุยังน้อย แต่กลับมีตบะอยู่ในขอบเขตทารกวิญญาณขั้นปลายระดับสมบูรณ์แล้ว
ส่วนบุรุษที่ยืนอยู่ข้างนางก็มีหน้าตาหล่อเหลาโดดเด่นจนชวนตะลึงไม่แพ้กัน
แววชื่นชมปรากฏขึ้นในดวงตาของอินอวี้ เขาไม่ได้สนใจความเป็นไปในโลกบำเพ็ญเซียนมานานแล้ว ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรถึงมีอัจฉริยะที่โดดเด่นขนาดนี้ปรากฏตัวขึ้นมา
ทั้งสองพยักหน้าให้กัน ถือเป็นการทักทายกันเรียบร้อย
“ฮือ ๆ ๆ หลินอิน เธอทำฉันตกใจแทบตาย!”
เฉียวหลินกับมู่เหย่าไม่รู้โผล่มาจากไหน ทั้งคู่กางแขนเตรียมพุ่งเข้าไปกอดหลินอิน แต่กลับถูกนางยื่นมือดันออกไปอย่างไม่สบอารมณ์
“หยุดก่อน! มีอะไรไว้จัดการผีอาฆาตพวกนี้ให้เสร็จแล้วค่อยคุยกัน”
ทั้งสองหดมือกลับอย่างผิดหวัง ส่งเสียงอือเบา ๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปร่วมกับเหล่าผู้ฝึกวิถีภูตผีต่อสู้กับผีอาฆาตอีกครั้ง