กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ได้สิ เจ้าเป็นคนจ่าย
“แม่นางหลินอิน ถือเสียว่าให้ทางหอหลินหลางเป็นคนจ่ายก็แล้วกัน”
“เดิมทีข้าเองก็ตั้งใจจะสะกดรอยตามผู้บำเพ็ญจินตานคนนั้นเพื่อหาเบาะแสอยู่เหมือนกัน ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะชิงลงมือก่อน”
อีกฝ่ายส่งเสียงทางจิตมา หลินอินหันไปมองมู่หรงเส้าอวี๋อย่างราบเรียบ
เพราะทั้งคู่สวมหน้ากากเอาไว้ จึงมองไม่เห็นสีหน้าของกันและกัน
มู่หรงเส้าอวี๋ไม่จำเป็นต้องมองสีหน้าภายใต้หน้ากากนั้น ก็พอจะเดาได้ว่าตอนนี้ในใจของหลินอินกำลังสงสัยและงุนงงมากแค่ไหน
“เป็นอะไรไป ข้าถึงจะเป็นพ่อค้า แต่ก็เป็นผู้บำเพ็ญคนหนึ่งนะ ไม่ถึงขนาดไม่มีวิสัยทัศน์กว้างไกลเรื่องภาพรวมหรอกน่า”
“ได้สิ เจ้าเป็นคนจ่าย”
หลินอินหันกลับมาตั้งใจดูการประมูลบนเวทีต่อ
ของชิ้นสุดท้ายถูกเคาะขายไปในราคา 3 ล้านศิลาปราณชั้นสูง