กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หุบเขาสายลม
หมิงอวี้แผ่จิตสัมผัสออกไปอย่างเงียบเชียบ พอไปถึงเรือนหลังเล็กที่หลินอินพักอยู่เมื่อครู่ ก็มีจิตสัมผัสอีกสายเข้ามาขวางไว้
“ท่านพี่ทำแบบนี้หมายความว่ายังไง?”
เขาตวัดดวงตาเรียวยาวมองคนตรงหน้าที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชาย แววตาสีเขียวเข้มเย็นชาไร้ความปรานี
ยังไม่ทันรอให้อีกฝ่ายตอบ ร่างของหมิงอวี้ก็หายวับไป ก่อนจะปรากฏตัวออกมาหน้าเรือนหลังเล็ก
ปัง! เขาฟาดฝ่ามือพังประตูลานเรือน แล้วเดินเข้าไปทันที
เขารีบตรวจดูทั้งข้างในและข้างนอกเรือนจนทั่ว แต่ไม่พบร่องรอยใด ๆ
หมิงเย่เห็นแบบนั้นก็แอบโล่งใจ ยังดีที่พวกหลินอินซ่อนตัวกันแล้ว
แต่เขายังต้องแกล้งทำเป็นไม่พอใจ ไม่ให้อีกฝ่ายสงสัย
“หมิงอวี้ ในสายตาเจ้าไม่มีใครเลยหรือไง! ที่นี่เป็นจวนของข้า ไม่ใช่วังปีศาจของเจ้า!”