กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฝูอวี้ไม่มีวันจำอาอินผิดคน
“พิภพอวิ๋นหลานอย่างนั้นหรือ...”
หลินอินเริ่มครุ่นคิด ใบหน้าคุ้นเคยหลายใบผุดขึ้นมาในหัว แต่เธอก็ปฏิเสธไปทีละคน
“ถ้าจำเป็นต้องเลือกสักคน ศิษย์พี่มีระดับตบะพอ ๆ กับข้า แถมเรายังมีความสนใจเหมือนกัน ถ้าจะเลือกจริง ๆ ศิษย์พี่ก็น่าจะเหมาะที่สุด”
ฝูอวี้เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย
“อาอิน เมื่อกี้เจ้าไม่ได้นึกถึงข้าบ้างเลยหรือ?”
เขาถามเหมือนพูดขึ้นมาลอย ๆ แต่หลินอินฟังออกว่าในน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความน้อยใจ เธอจึงยิ้มมุมปาก
“ก็เจ้าเป็นคนบอกให้ข้าเลือกตอนนี้เองนี่นา เจ้าเป็นแค่วิญญาณดนตรี จะให้ข้าคิดถึงเจ้าได้ยังไง?”