เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อิงซานกวนหลาน
ทั้งสองต่างแยกจากกันไปอย่างรู้ใจ ไม่มีใครพูดอะไรมาก และไม่มีใครถามอีกฝ่ายว่าเข้ามาได้อย่างไร
หลินอินคิดในใจว่า คงมีแต่คนซื่อบื้ออย่างเหอตานเซิงเท่านั้นแหละ ที่จะเที่ยวบอกคนอื่นเรื่องวาสนาของตัวเอง
ถึงของในแดนลี้ลับนี้จะไม่นับว่าล้ำค่าหายากนัก แต่ก็ช่วยสนองนิสัยชอบสะสมพืชวิญญาณและต้นไม้วิญญาณของหลินอินได้ดีทีเดียว
ตอนนี้หลินอินกำลังอยู่ในป่าไผ่แห่งหนึ่ง ลำต้นของพวกมันเป็นสีม่วง คงจะเป็นไผ่ม่วงอย่างที่คิดไว้
ไผ่ม่วง เหมาะจะเอามาทำเซียว
เธอนึกถึงตอนที่อิ๋นหลิงมีป่าไผ่ม่วงผืนใหญ่ ที่สามารถไปบำเพ็ญเพียรและได้กลิ่นหอมจาง ๆ ของไผ่ได้ทุกวัน ก็นึกโหยหาขึ้นมาในใจ
หลินอินเพียงแค่ขุดเหง้าไผ่ใต้ดินออกมาปลูกในมิติส่วนตัว ในมิติของเธอยังมีไผ่พันธุ์อื่น ๆ อยู่บ้างแล้ว