กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เด็กหนุ่มหูกระต่าย
อิ๋นหลิงเงียบไป ไม่ได้พูดอะไรต่อ หลินอินเองก็รู้กาลเทศะ จึงไม่ได้ถามซักไซ้
“เหยาเหยา หากมีใครมาชอบเจ้า เจ้าจะทำยังไง?”
หลินอินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
“ถ้าความรักเข้ามา ก็ยินดีต้อนรับ แต่ถ้ามันจากไป ฉันก็ไม่ทุกข์ใจหรอก ฉันไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้มากขนาดนั้นเลย”
“เจ้าช่างปล่อยวางได้จริง ๆ”
ทั้งสองอยู่เป็นเพื่อนกันจนกระทั่งตะวันตกดิน
ตอนหลินอินออกจากวังเมฆาล่องลอย นางไม่ได้ร่ำลากับใครเลย
“อาอิน ไม่คิดจะไปลาเขาจริง ๆ หรือ? ข้าเห็นสองวันมานี้พวกเจ้าอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขดีนี่”
หลินอินนั่งอยู่บนหลังของชิงอวี่ พลางเหลือบมองวังเมฆาล่องลอยที่อยู่ท่ามกลางความมืด