เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วังเซียนล่องลอยเปิดประตูต้อนรับเจ้าเสมอ
“ท่านประมุข ศิษย์ที่ถูกปราณมารกัดกร่อนพวกนั้น เกรงว่าคงช่วยกลับมาไม่ได้แล้ว”
อิ๋นเยว่มองเหล่าศิษย์ที่ได้รับผลกระทบ ในบรรดาพวกเขามีทั้งศิษย์ที่เขาเคยสอน และคนที่เคยฝึกบำเพ็ญเพียรด้วยกัน
แขนของเขาเองก็มีบาดแผลอยู่เช่นกัน แต่ปราณมารที่แทรกซึมเข้าไปมีไม่มาก จึงขับมันออกจากร่างได้อย่างง่ายดาย
“ท่านเซิ่งจื่อ ฆ่าข้าเถอะ ข้าไม่อยากกลายเป็นผู้บำเพ็ญมาร!”
เมื่อเห็นอิ๋นเยว่ไม่ยอมลงมือ ศิษย์คนนั้นจึงคิดชักกระบี่ฆ่าตัวตายเสียเอง แต่ถูกอิ๋นเยว่ห้ามไว้ทัน
ประมุขวังเซียนล่องลอยถอนหายใจยาว นางเองก็ไม่อยากเห็นภาพเช่นนี้เหมือนกัน
“ตอนนี้คงทำได้แค่ใช้โอสถชำระจิตกดปราณมารเอาไว้ก่อน พาพวกเขาไปพักให้เรียบร้อยเถอะ”
หากผู้บำเพ็ญเพียรถูกปราณมารกัดกร่อน อาการเบาก็จะส่งผลเสียต่อการบำเพ็ญเพียร ส่วนอาการหนักอาจทำให้กลายเป็นผู้บำเพ็ญมารไปเลย