กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงพร่างพราย
อิ๋นเยว่จ้องมองใบหน้าที่คุ้นเคย หัวใจพลันตื้นตันจนยากจะบรรยาย ดวงตาเริ่มแดงก่ำขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เขาพูดเสียงเบา
“อิ๋นหลิง ใช่เจ้าหรือเปล่า?”
“ข้าเอง”
ร่างวิญญาณของอิ๋นหลิงได้รับการหล่อเลี้ยงจากไม้บำรุงวิญญาณ จึงฟื้นตัวดีขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย แต่ก็แค่เล็กน้อยเท่านั้น ร่างวิญญาณของนางยังคงอ่อนแอมาก
นางไม่มีเวลารำลึกความหลัง จึงพูดเข้าเรื่องทันที
“อิ๋นเยว่ เพลงที่ข้าให้เจ้าไปครั้งก่อน เจ้ายังเก็บไว้อยู่หรือไม่? ช่วยเอาออกมาให้สหายท่านนี้...”
อิ๋นหลิงชะงักไปเล็กน้อย เพราะเหมือนว่านางยังไม่เคยถามชื่อหลินอินเลย
“ข้าชื่อมู่เหยา” หลินอินตอบ