กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ที่แท้...ยังมีคนจำข้าได้อยู่”
หลินอินส่งเสียงจิ๊จ๊ะอย่างหงุดหงิด ก่อนจะรีบสร้างเกราะพลังวิญญาณขึ้นมาตรงหน้า
เธอมองชายชุดดำกลางอากาศด้วยสายตาเย็นชา แล้วเรียกจิ่วอินออกมาทันที
เย่อู๋หานแค่นเสียงอย่างดูถูก
“เจ้าคิดจะใช้แค่ขลุ่ยเล่มเดียวมาสู้กับข้าหรือ?”
ทันใดนั้น เสียงขลุ่ยก็ดังแว่วมาจากกลางอากาศอย่างแผ่วเบา ใบไม้แห้งบนพื้นพลันปลิวว่อน
หลินอินใช้วิชาท่าร่างหลบการโจมตีของอีกฝ่าย
เสียงขลุ่ยยังคงดังต่อเนื่อง เย่อู๋หานเองก็เริ่มสัมผัสได้ว่าในเสียงขลุ่ยนั้นแฝงพลังอันแข็งแกร่งเอาไว้
เขาเรียกกระบี่ของตัวเองออกมา ตัวกระบี่แผ่ไอเย็นยะเยือก ทั้งยังมีลวดลายสีแดงคล้ำประหลาดปกคลุมอยู่ทั่ว