กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าถึงกับพูดตรงขนาดนี้เลยรึ?
“เหมือนกัน”
จื่อเฉินนึกโล่งใจ โชคดีที่มันไม่ได้พูดอะไรออกไป
“ไปกันเถอะ”
หลินอินกระซิบกับมันเบา ๆ ก่อนจะขึ้นไปนั่งบนหลังจื่อเฉิน แล้วยังถือโอกาสขยำหูฟู ๆ ของมันไปสองที
สัมผัสนุ่มลื่นมือขึ้นเรื่อย ๆ
ส่วนจื่อเฉินกลับขนลุกชันขึ้นมาทันที หางด้านหลังชูชันขึ้นสูง
ช่างเถอะ ไม่เป็นไรหรอก มันชินแล้ว
“นายท่าน นั่งให้ดีนะ!”
จื่อเฉินเคลื่อนตัวออกไปอีกระยะด้วยการพุ่งหลบไปมาอย่างคล่องแคล่ว