เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ชื่อที่ถูกลืม
เส้นสีแดงคดเคี้ยวทอดยาวออกมาจากตำแหน่งของสำนักเฟิงเยว่ทีละน้อย
ทันใดนั้น ลายอักขระค่ายกลบนค่ายกลชี้นำโลหิตก็เริ่มกะพริบวูบไหวอย่างรุนแรง สีหน้าของชิงหยางเปลี่ยนไป เลือดสดไหลซึมออกมาจากมุมปาก
เขาเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ก่อนพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า
“ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ตัวแล้ว...”
ชิงอู๋ขมวดคิ้ว “เร็วขนาดนี้เลยหรือ?”
“อีกฝ่ายน่าจะมีศาสตราวิญญาณบางอย่างที่ใช้ปิดกั้นการตรวจจับ ข้าดูจากเส้นทางแล้ว คาดว่าน่าจะเคลื่อนจากทางตะวันออกของพิภพอวิ๋นหลานขึ้นไปทางเหนือ ดูท่าเราคงต้องรอให้อีกฝ่ายคลายความระวังตัวก่อน แล้วค่อยเปิดใช้ค่ายกลนี้ตรวจสอบอีกครั้ง”
“ค่ายกลนี้กินจิตสัมผัสมหาศาล คงทำได้แค่นี้จริง ๆ”
ณ ทุ่งร้างแห่งหนึ่งทางตะวันออกของพิภพอวิ๋นหลาน ชายหนุ่มรูปงามเย้ายวนใจกำลังนั่งขัดสมาธิปรับลมหายใจอยู่กลางค่ายกล