กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ขนวิหคชิงหลวน
หลินอินขมวดคิ้วเล็กน้อย กลิ่นนี้ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่ยอมหายไปสักที นางจึงจำต้องร่ายเวท รวบรวมกลิ่นทั้งหมดในมิติส่วนตัวให้มาอยู่รวมกัน แล้วโยนออกไปข้างนอก
แต่ถ้าทำแบบนั้น เกรงว่าทั้งยอดเขาดนตรีคงได้เดือดร้อนไปด้วย
“ช่างเถอะ ใส่ขวดเก็บไว้ก่อนแล้วกัน”
หลินอินวุ่นอยู่ครึ่งค่อนวัน กว่ากลิ่นฉุนรุนแรงในมิติส่วนตัวจะหายไปจนหมด
แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนมีกลิ่นจาง ๆ ลอยวนอยู่ตรงปลายจมูก
หลินอินเหลือบมองฝูอวี้ที่ยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง ก่อนอดถามไม่ได้ว่า
“เมื่อกี้เจ้าไม่ได้กลิ่นนั่นเลยหรือ?”
“ได้กลิ่นนะ แต่ก็ไม่ได้แย่อะไร ยังพอทนได้” ฝูอวี้ตอบเสียงอบอุ่น
“...”