กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แน่นอนว่าข้าพูดจริง
“อาจารย์ของข้า ย่อมดีกับข้าอยู่แล้ว”
หลินอินเดินกลับเข้ามาในลานบ้านเล็ก ๆ ของตัวเอง
นางวางค่ายกลอำพรางไว้ภายในห้อง จากนั้นก็หลบวับเข้าไปในหอชั้นบนของมิติส่วนตัว
ฝูอวี้ยังคงนั่งเท้าคางอยู่ข้าง ๆ ด้วยท่าทางเกียจคร้านเช่นเดิม
หลินอินหยิบกระดาษออกมาปึกหนึ่ง จุ่มพู่กันลงในหมึกจีน แล้วเริ่มวาดแบบลงบนกระดาษ
นางวาดแบบไปหลายแผ่น แต่ก็ยังรู้สึกว่าไม่ถูกใจอยู่ดี
มือที่จับพู่กันค้างอยู่เหนือกระดาษ นางขบคิดอยู่นานจนแทบหมดความคิด แต่ก็ยังไม่ยอมจรดพู่กันลงไปเสียที
ใต้โต๊ะเต็มไปด้วยกระดาษร่างที่นางขยำทิ้ง
ฝูอวี้ก้มลงเก็บกระดาษที่ถูกขยำเป็นก้อนขึ้นมา คลี่ออกดูแล้วพบว่าเป็นแบบร่างการออกแบบเครื่องดนตรี