กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ใครบอกว่าข้าเป็นผู้หญิงกัน?
“เจ้าป้อนอะไรให้พวกเรากิน?”
รูม่านตาของหลินอินหดลงเล็กน้อย ก่อนหันไปมองเม่ยเยว่ด้วยความไม่อยากเชื่อ
โอสถเม็ดนั้นละลายทันทีที่เข้าปาก ความร้อนระลอกหนึ่งพลันแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
เสียงของนางแหบพร่าและทุ้มต่ำ ราวกับต้องเค้นออกมาจากลำคอ
“สำนักเฟิงเยว่ของพวกเจ้า นอกจากใช้ของแบบนี้แล้ว ไม่มีวิธีอื่นอีกหรือไง?”
พอได้ยินเสียงตัวเอง หลินอินก็หลุบตาลง เม้มกลีบปากแน่น มือทั้งสองข้างยันพื้นไว้
ฤทธิ์ของมันรุนแรงยิ่งกว่าละอองผงที่ฮวาชิงซวี่โปรยออกมาในการประลองใหญ่ประจำสำนักครั้งก่อนเสียอีก แถมยังส่งผลต่อสติสัมปชัญญะของคนด้วย
ศิษย์ที่อยู่รอบตัวนางก็มีสภาพไม่ต่างกัน ทุกคนต่างกัดริมฝีปากแน่น ไม่พูดอะไรสักคำ
เม่ยเยว่กวาดตามองหลินอินอย่างสนอกสนใจ