เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สีชมพูอ่อนหวาน
ป่าเขาเงียบสงบอยู่ไกลสุดสายตา มีเพียงสายลมเย็นสดชื่นที่พัดผ่านอย่างอิสระ
เสียงขลุ่ยไผ่ส่งไปถึงมัจฉาตัวใหญ่ ท่วงทำนองแปรเปลี่ยนเป็นเสียงดนตรีนับหมื่นรูปแบบ
นางเองก็ไม่รู้ว่าในหูของอสูรวิญญาณ ทำนองแบบไหนถึงจะเรียกว่าไพเราะ จึงลองเป่าบทเพลง 'ปลาตัวใหญ่' ดูสักเพลง
เสียงขลุ่ยดังแว่วไปพร้อมท่วงทำนองอันไพเราะ ราวกับสายลมเย็นที่พัดก้องไปทั่วผืนป่า ช่วยชะโลมจิตใจให้สดชื่น
เสียงขลุ่ยลอยผ่านแนวป่า ผ่านสายน้ำที่ไหลริน ทุกสิ่งรอบตัวเงียบสงัด ราวกับธรรมชาติทั้งผืนกำลังบรรเลงไปพร้อมกับบทเพลงนี้
อีกฟากหนึ่งของยอดเขา อสูรวิญญาณตัวหนึ่งได้ยินเสียงขลุ่ย จนอดไม่ได้ที่จะหันมาสนใจ
นี่เป็นบทเพลงที่ไพเราะที่สุดเท่าที่มันเคยได้ยินมา ในท่วงทำนองยังแฝงเสียงดนตรีอันละเอียดอ่อนที่ทำให้หัวใจของมันสั่นไหว จนอยากรีบบินออกไปจากที่นี่เพื่อตามหาเจ้าของเสียงขลุ่ย
“เสี่ยวเฟิ่น!”