เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ข้าขอยอมแพ้!”
【นิยายตลาดอ่านเอาเพลิน ไม่เน้นสาระ โปรดฝากสมองไว้ที่จุดรับฝาก】
โรงละครแห่งชาติในโลกสีน้ำเงิน
บนเวทีที่อาบไล้ด้วยแสงไฟ หลังเสียงฮือฮาและเสียงปรบมือเกรียวกราว หญิงสาวในชุดเดรสสีดำเปิดหลังก็พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ หย่อนตัวลงนั่งหน้าเปียโน
โรงละครค่อย ๆ เงียบสงัด แสงไฟสลัวลง มือเรียวขาวผ่องกดลิ่มเปียโนอย่างแผ่วเบา บรรเลงท่วงทำนองอันไพเราะออกมาเป็นระลอก
เสียงเปียโนกังวานใสหวานหู ราวกับกำลังบอกเล่าเรื่องราวแสนเศร้าจนผู้ฟังตกอยู่ในภวังค์
หลินอินก้มหน้าเล่นเปียโนอย่างลืมตัว เผยให้เห็นต้นคอขาวระหง ดูสง่างามดั่งหงส์ดำ
“ตึง——ตึง——”
ฉับพลันนั้น โคมไฟระย้าคริสตัลขนาดยักษ์บนเพดานก็ร่วงหล่นลงมาฟาดเข้ากับลิ่มเปียโนจนเกิดเสียงทึบ
จากนั้นก็ตามด้วยเสียงแตกกระจายของเศษคริสตัลที่กระเด็นไปทั่วทิศทางราวกับคมมีด