ตอนที่ 469 “เทพสูงสุด”หรือ“จอมมาร”

ตอนที่ 469 “เทพสูงสุด”หรือ“จอมมาร”

ทุ่งร้างแห่งหนึ่งทางตะวันตกของทวีปโอวลู่

ที่นี่ไม่มีดินแตกระแหงหรือผืนดินไหม้เกรียมที่ไร้หญ้าขึ้น มีเพียงทุ่งหญ้าแห้งสีน้ำตาลเข้มสุดลูกหูลูกตา โดนลมตะวันตกที่พัดตลอดทั้งปีเป่าจนล้มระเนนระนาดไปทางเดียวกัน ใต้ท้องฟ้ามืดครึ้มที่กดต่ำลงมา

เมฆสีเทาตะกั่วทับถมกันเป็นชั้นๆ กลืนกินแผ่นดินทั้งผืนไว้ในความเงียบสงัดชวนอึดอัด

ลมหนาวพัดผ่านร่องต้นหญ้าแห้ง ส่งเสียงหวีดหวิวเบาๆ คล้ายสัตว์ยักษ์ยุคโบราณที่จำศีลอยู่กำลังส่งเสียงกระซิบ ใต้ความเงียบสงบนี้ ซุกซ่อนคลื่นใต้น้ำที่เชี่ยวกรากพอจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้เอาไว้

ณ จุดศูนย์กลางของเขตต้องห้ามไร้ผู้คน มีสิ่งก่อสร้างมหึมากำลังหมอบนิ่งอยู่บนลานกว้าง เงียบเชียบและเย็นเยียบ

นั่นคือยานเหาะขนาดยักษ์สีเทาเงินทั้งลำ