กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ละอองฝุ่น
ตอนที่ 397 ฉันก็คือนาย
หน้ากากสีขาวบริสุทธิ์ร่วงลงบนพื้นหินที่เต็มไปด้วยเศษซากและรอยขีดข่วน ส่งเสียงกระทบใสแผ่วเบา ทำลายบรรยากาศเงียบงันจนน่าอึดอัดของลานฝึกชั้นบนสุดลงจนหมดสิ้น
ร่างของจวินเยี่ยชะงักนิ่งอยู่กับที่เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกดข่มความตกตะลึงที่แวบขึ้นมานั้นกลับลงไปในแววตาทันที
ดวงตาดาวหกแฉกสีแดงชาดหรี่ลงเล็กน้อย เหงื่อบางๆ ที่ผุดขึ้นจากการต่อสู้ดุเดือดไหลผ่านแนวกราม หยดลงบนลวดลายสีทึบของเกราะสีดำขลับ
ปลายนิ้วของเขากำด้ามดาบไม้เท้า“ฝั่งโพ้น”แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด รอยร้าวคล้ายใยแมงมุมที่กระจายทั่วตัวดาบสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงบีบเกร็ง
ไร้สาระสิ้นดี เรื่องนี้มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว
เขาจำไม่ได้เลยว่าพ่อเคยบอกว่าตัวเองมีพี่น้องฝาแฝดอีกคน