ตอนที่ 383 หนอนกับพระเจ้า บาปกับเรือโนอาห์ (มุมมองบุคคลที่หนึ่งของไป๋อี้)

ตอนที่ 383 หนอนกับพระเจ้า บาปกับเรือโนอาห์ (มุมมองบุคคลที่หนึ่งของไป๋อี้)

ผมชื่อไป๋อี้ ปีนี้อายุสามสิบห้า เป็นแค่อาจารย์สอนวิชาสังคมศาสตร์ธรรมดาๆ คนหนึ่งในมหาวิทยาลัยทิงหลาน

ธรรมดาเหรอ

ในสายตาคนอื่น ผมคงไม่เฉียดคำว่าธรรมดาด้วยซ้ำมั้ง

เพื่อนร่วมงานบอกว่าผมเพี้ยนชอบพูดพร่ำเพรื่อ นักศึกษาคิดว่าผมหัวโบราณแถมยังดื้อรั้น แม้แต่ญาติห่างๆ พ่อแม่ผมเสียไปแล้วก็ตัดขาดการติดต่อกับผมไปจนหมด

ไม่มีลูกไม่มีเมีย ไม่มีภาระผูกพันอะไรทั้งนั้น ห้องชุดแคบๆ ซอมซ่อในตึกเก่าแถบเมืองเก่า กับห้องหนังสือที่อัดแน่นไปด้วยตำราวิชาการและต้นฉบับกระดาษเหลืองกรอบ นั่นคือโลกทั้งใบของผม

วันแต่ละวัน เหมือนถูกกดปุ่มเล่นซ้ำ

เช้าตรู่ก็ย่ำแสงตะวันไปมหาวิทยาลัย ยืนบนแท่นบรรยายพล่ามเรื่องจริยธรรมสังคมกับวิวัฒนาการของอารยธรรมมนุษย์ที่คนทั้งโลกมองว่าเป็นแค่เรื่องเพ้อเจ้อไร้สาระ ส่วนเด็กนักศึกษาข้างล่างถ้าไม่ก้มหน้าเล่นมือถือ ก็เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างตาค้าง

มีแค่ตัวผมคนเดียว ที่จมปลักอยู่ในความคิดถกเถียงข้ามพันปีพวกนั้นแล้วไม่อยากตื่นขึ้นมา

ตกเย็นกลับถึงบ้าน ต้มบะหมี่น้ำใสๆ สักชาม กินแกล้มกับผักดองเค็มที่เย็นชืดจนหมด จากนั้นก็นั่งลงหน้าโต๊ะหนังสือ เหม่อมองแสงไฟจากบ้านเรือนผู้คนนับหมื่นนอกหน้าต่าง นั่งแบบนั้นไปตลอดทั้งคืน