ตอนที่ 267 อย่าหลอกตัวเองเลย

ตอนที่ 267 อย่าหลอกตัวเองเลย

ค่ำคืนฤดูใบไม้ร่วงของนครหลวงมักแฝงความเย็นเยียบเสียดกระดูก ลมดึกพัดพากลิ่นหอมเนื้อไม้เข้มข้นของต้นเอื้องเก่าแก่ในลานบ้าน ปนกับไออุ่นตกค้างช่วงกลางวันของอิฐเขียวกระเบื้องดำ พัดผ่านมุมชายคาแล้วจางหายไป

ประตูไม้ทาสีชาดถูกคนทั้งสองผลักเปิดตามกันเข้ามา เสียงบานพับประตูดังเอี๊ยดอ๊าดลากยาวเบาๆ หนึ่งที

เสียงนี้เหมือนเข็มเล่มบางกรีดผ่านความเงียบสงัดของคืนฤดูใบไม้ร่วง แล้วสะท้อนก้องแผ่วเบาไปทั่วย่านลานบ้านอันกว้างขวาง นานทีเดียวกว่าเสียงจะเงียบไป