ตอนที่ 258 ไม่มีใครเห็นใจคนอ่อนแอ

ตอนที่ 258 ไม่มีใครเห็นใจคนอ่อนแอ

ฉันเกิดในหมู่บ้านเล็กๆ อันยากจนและแห้งแล้งทางตอนเหนือ

บ้านดินบนเนินดินเหลืองคือที่หลบภัยเพียงแห่งเดียวในวัยเด็ก ในความทรงจำ ท้องของฉันหิวโหยอยู่ตลอด ขนมแป้งรำข้าวถือเป็นของหรูหรา เสื้อนวมฤดูหนาวก็ปะแล้วปะอีก นุ่นที่โผล่ออกมาจับตัวกันเป็นก้อนแข็งไปนานแล้ว ลมหนาวพัดกรีดลึกเข้าไปถึงกระดูกราวกับมีดคม

พ่อแม่เป็นชาวนาแท้ๆ ก้มหน้ามองดินเงยหน้ามองฟ้า แต่กลับไม่มีปัญญาทำให้ฉันได้กินอิ่มนอนอุ่นเลย

พวกท่านมักพูดว่า “เยี่ยนชิว ตั้งใจเรียนเข้านะลูก สอบออกไปให้ได้จะได้ไม่ต้องมาทนลำบากแบบนี้”

คำพูดนั้นเหมือนเมล็ดพันธุ์ที่หยั่งรากลึกลงในใจฉัน

ที่จริงฉันเป็นเด็กหัวทึบ แต่กลับมีความมุ่งมั่นกัดไม่ปล่อยที่ไม่ยอมแพ้ใคร