กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ละอองฝุ่น
ตอนที่ 207 เวลาและโชคชะตา
“พ่อ เก่งจริง ๆ แค่ฟังแวบเดียวก็จำเสียงผมได้แล้ว มิน่าล่ะก่อนหน้านี้ผมถึงต้องดัดเสียงแหบพูด”
จวินเยี่ยพยายามกระตุกมุมปากฝืนยิ้มสบาย ๆ แต่พอยิ้มแตะริมฝีปาก ความฝาดเฝื่อนที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอก็บดขยี้มันจนแหลก กลายเป็นรอยยิ้มเจื่อนที่ดูน่าเกลียดกว่าร้องไห้เสียอีก
นิ้วมือที่ทิ้งอยู่ข้างตัวงอเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว เล็บจิกแน่นเข้าไปในฝ่ามือ ไม่ได้สนใจความเจ็บแสบจากเลือดที่ซึมออกมาเลย ทว่ากลับกดความเจ็บหน่วงหนักอึ้งในอกไม่อยู่ ราวกับมีเหล็กเผาไฟแดงกรุ่นนาบไว้ ร้อนลวกจนกระทั่งลมหายใจยังสั่นสะท้าน
“แต่ว่า……ก็ดีเหมือนกัน”
สองคำสุดท้ายหลุดออกมา พร้อมกับแววเย้ยหยันตัวเองที่แม้แต่ตัวเขาเองก็แทบไม่ทันสังเกต