กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ละอองฝุ่น
ตอนที่ 185 นายรนหาที่ตายเองนะ
สามสิบห้านาทีต่อมา
เย่เทียนหลินนอนแผ่สองสลึงอยู่กลางม้านั่งยาว ขาสองข้างห้อยแกว่งไปมาข้างเก้าอี้ ปลายรองเท้าเขี่ยโดนใบพลาตานัสที่ร่วงเกลื่อนพื้นเป็นระยะ
เขาหันหน้าไปอีกทางด้วยความเบื่อหน่าย สายตาเหลือบไปเห็นดงหญ้ารกชัฏข้างเท้า ดอกไม้ป่าไม่รู้ชื่อสองสามดอกกำลังชูดอกสีชมพูอมขาว ไหวเอนเบาๆ ตามลมยามเย็น
เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วคีบดอกที่บานสะพรั่งที่สุดไว้พอดี แล้วเด็ดมันออกมาอย่างขี้เกียจ
ปลายนิ้วค่อยๆ ปลิดกลีบดอกไม้ทีละกลีบอย่างช้าๆ พลางบ่นพึมพำไม่หยุด เสียงนั้นไม่เบาไม่ดัง พอให้ตัวเองได้ยินชัดแจ๋ว
“เจียงชีชีพูดคำไหนไม่เป็นคำนั้น”
“เจียงชีชีชนะฉันได้ก็เพราะฟลุกทั้งนั้น”
“เจียงชีชีตัวก็เตี้ยแถมอารมณ์ยังร้ายอีก”