ตอนที่ 172 ในตาแก ไม่เห็นอะไรเลยสักอย่าง

ตอนที่ 172 ในตาแก ไม่เห็นอะไรเลยสักอย่าง

“วิชามายางั้นเหรอ”

หลินเย่อึ้งไปนิด ก่อนจะหัวเราะเยาะออกมา

“ดูเหมือนแกจะไม่หลาบจำ เจ็บแล้วไม่จำจริงๆ ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ ใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก!”

หลินเย่แทงอวัยวะมารเข้าหัวใจตัวเองอย่างแรง พอลืมตาขึ้นมาอีกที แววตาสีเลือดก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นไปอีก จนกระชากตัวหลุดออกจาก “มายา” ของจวินเยี่ยได้สำเร็จ

“วิชามายาของแกก็ใช้ได้อยู่หรอก แต่ถ้าคิดจะขังฉันไว้ล่ะก็ ยังเร็วไปร้อยปี!”

เมื่อเห็น “จวินเยี่ย” ฉวยจังหวะนี้พุ่งเข้ามา หลินเย่ก็เปิดฉากบุกอีกรอบ คราวนี้ความเร็วของเขาพุ่งขึ้นไปอีกขั้น และมุมโจมตีของอวัยวะมารตรงเกราะไหล่ก็ยิ่งเจ้าเล่ห์พิสดารกว่าเดิม