กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ละอองฝุ่น
ตอนที่ 166 คนที่ทิ้งคนอื่นย่อมถูกทิ้งเข้าสักวัน
“พยัคฆ์ภูผา”เหลือบมองจูเซี่ยงจวงที่กำลังตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นอยู่ไม่ไกล แล้วหันกลับมามอง“หงส์คราม”ข้างกายที่หน้าซีดเผือด
“หงส์คราม”เข้าใจความหมาย เธอพยักหน้าให้เขาอย่างเงียบๆ
“โอ๊ยๆๆ เอวแก่ๆ ของฉัน...”
จูเซี่ยงจวงเอามือกุมเอว อีกมือเกาะต้นไม้ข้างตัว พยุงร่างสั่นเทาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน
เสื้อกาวน์วิจัยเปรอะเปื้อนเศษดินเศษหญ้า แว่นตาเอียงกะเท่เร่อยู่ตรงดั้งจมูก สภาพดูไม่จืดเลยสักนิด
ตอนลุกขึ้นยืน เขาตวัดสายตาขุ่นเคืองใส่“พยัคฆ์ภูผา” เห็นได้ชัดว่ายังเคืองกับการกระทำของอีกฝ่ายเมื่อครู่นี้
แต่สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำให้เขาไม่กล้าชักช้าแม้แต่วินาทีเดียว รีบซอยเท้ายิกๆ ไปหลบหลัง“พยัคฆ์ภูผา”ทันที พลางปัดฝุ่นตามตัวแล้วถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก