กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ละอองฝุ่น
ตอนที่ 157 วันคืนอันบ้าบอไร้จุดสิ้นสุด
“「มังกรทะยาน」,「หงส์คราม」,「พยัคฆ์ภูผา」——พวกเธอมากันแล้วสินะ”
ท่ามกลางเสียงโลหะกระทบกันดังแกร๊กกริ๊กอันเย็นเยียบ เสียงแหบพร่าของคนแก่คนหนึ่งก็ดังมาจากหลังโต๊ะทดลอง
จูเซี่ยงจวงหลังค่อมงอ ผมเผ้าสีดอกเลากระเซอะกระเซิงแนบติดหนังศีรษะ แถมยังมีคราบโลหะเหลวสีขาวเงินเปรอะเปื้อนอยู่ประปราย
นิ้วมือของเขาสวมถุงมือกันบาดแบบบาง กำลังคีบชิปขนาดเท่าเล็บมือเอาไว้ แล้วค่อยๆ ฝังมันลงในร่องข้อต่อของแขนกลอย่างระมัดระวัง
ประตูโลหะผสมด้านหลังส่งเสียงลมดังฟู่ขณะค่อยๆ เลื่อนเปิดออก ทว่าเขาไม่ได้หันกลับไปมองแม้แต่น้อย เพียงแต่คอยโบกมือไปทางข้างๆ เป็นระยะ
“ปากคีบ”
“เครื่องวัดระยะ”
“กาวเชื่อมประสาน”
……