ตอนที่ 139 ไม่คนบ้า ก็ยอดคน

ตอนที่ 139 ไม่คนบ้า ก็ยอดคน

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นพอได้ฟังที่หวังชางเล่า ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแน่น

โดยเฉพาะหวังฉยง เดิมทีเธอก็หน้าซีดเพราะเป็นห่วงพี่ชายอยู่แล้ว พอมาได้ยินหวังชางเล่าออกมาเรียบๆ แบบนี้ แถมยังเห็นเหงื่อซึมตรงขมับที่ยังไม่แห้งกับแก้มที่ซีดเผือดไร้สีเลือด ขอบตาก็พลันแดงก่ำขึ้นมาอีกรอบ เหมือนลูกเชอร์รีแช่น้ำ

เธอขยับไปข้างหน้าครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเรียวเล็กเอื้อมไปดึงชายเสื้อของหวังชางเอาไว้เบาๆ นิ้วมือสั่นระริก

“พี่คะ ถ้างั้นก็...”

คำพูดหลังจากนั้นเธอไม่ได้พูดออกมา แต่แฝงไปด้วยความลังเลอย่างเห็นได้ชัด

เธอรู้ดีเหลือเกินว่าหลายปีมานี้พี่ชายต้องทนทุกข์แค่ไหน ขาเทียมชิ้นนั้นที่อยู่กับเขามานานหลายปี ทุกครั้งที่ผสานตัว ทุกครั้งที่เดินเครื่อง ล้วนนำพาความเจ็บปวดเสียดแทงหัวใจมาให้เขาทั้งนั้น