ตอนที่ 137 ยุ่งไม่ได้ ยุ่งไม่ไหวจริง ๆ

ตอนที่ 137 ยุ่งไม่ได้ ยุ่งไม่ไหวจริง ๆ

ตึกสีเทาแถบชานนครหลวงตั้งตระหง่านอยู่ใต้เมฆครึ้มสีตะกั่ว มองดูเหมือนโขดหินกลางทะเลที่ถูกทิ้งลืม

ประตูเหล็กอันเย็นเฉียบปิดสนิท ตัดขาดเสียงรบกวนภายนอกจนหมดสิ้น มีเพียงเสียงหึ่ง ๆ เบา ๆ จากเครื่องมือที่กำลังทำงาน แว่วสะท้อนไปตามทางเดินอันว่างเปล่า

ภายในห้องทดลองสว่างโร่ แสงสีขาวซีดจากหลอดไฟฝังเพดานสาดส่องลงมา กระทบกับโต๊ะผ่าตัดโลหะจนสะท้อนประกายเย็นยะเยือก

อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ กลิ่นคาวเลือด และกลิ่นสารเคมีไม่ทราบชนิดปะปนกัน ฉุนจมูกชวนให้รู้สึกอึดอัดและน่าหวาดเกรงในเวลาเดียวกัน