ตอนที่ 131 “อหังการ” มีฝีมือแค่นี้เองเหรอ?

ตอนที่ 131 “อหังการ” มีฝีมือแค่นี้เองเหรอ?

ลมหนาวชื้นพัดเอากลิ่นคาวดินเข้ามาในคอเสื้อ ชายเสื้อโค้ตตัวยาวสีดำของจวินเยี่ยสะบัดดังพรึ่บพรั่บตามแรงลม

เขาก้มมองเหลยเหย่ที่คุกเข่าอยู่ข้างเท้า อกของอีกฝ่ายกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง เลือดที่ไหลจากมุมปากซึมกระจายไปบนผืนโคลน แววตาที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้เหลือเพียงความเหนื่อยล้าอย่างหนัก ชัดเจนว่าบาดเจ็บสาหัส

ถ้าเป็นคนแปลกหน้า จะตายในป่าเขารกรกร้างนี้ก็ช่าง แต่เหลยเหย่ไม่เหมือนกัน เขาเป็นคนที่ตนกับซูเยี่ยนชิวพาตัวกลับมาในตอนนั้น แถมช่วงปิดเทอมหน้าร้อนสองเดือนนั้น เขายังเคยสอนทักษะการต่อสู้ระยะประชิดให้ตนด้วย