ตอนที่ 348 พอท้องก็จะดีขึ้น

ตอนที่ 348 พอท้องก็จะดีขึ้น

สวี่ผิงเป็นเด็กกำพร้าที่ต้องอาศัยใบบุญผู้อื่น ตอนที่คุณปู่พาเธอกลับมา เธอผอมราวกับกิ่งไผ่

หลังจากได้รับการเลี้ยงดูอยู่ที่บ้านเป็นเวลานาน ร่างกายของเธอจึงค่อย ๆ อวบอิ่มขึ้น เพียงแต่รอยแผลเป็นบนใบหน้ากลับไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ลบไม่ออก

ตอนแรกเธอยังไม่ค่อยใส่ใจนัก ต่อมาจึงเริ่มคิดจะใช้ผมปิดบังมัน

แต่เวลานี้พอเริ่มฝึกเขียนพู่กัน ผมของเธอถูกเสยไปไว้หลังใบหูจนหมด ทำให้รอยแผลเป็นนั้นเผยออกมาอย่างชัดเจน

กู้เว่ยเหอจ้องมองอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะพบว่าแม้แต่ปลายจมูกของเธอก็ยังมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมา

“ไปเขียนที่โต๊ะฝั่งโน้นเถอะ ตรงนี้ออกแรงไม่ได้”

สวี่ผิงไม่ได้ยิน เธอกำลังต่อสู้กับอักษรคำว่า “ใจ” ตัวนั้น

และกำลังต่อสู้กับตัวเองด้วย

เธอรู้จักหัวใจของตัวเองมาโดยตลอด