กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 333 ผมอยากให้คุณเป็นแม่ของลูกผม
“เฉินเยาวชนปัญญาชน เธอจะทำอะไร!”
“เปิดประตู เร็วเข้า เปิดประตู!”
เสียงอันพร่าเลือนพลันชัดเจนขึ้นอย่างผิดปกติ
เปลือกตาหนักอึ้งเปิดผางขึ้นในชั่วพริบตา
ลูกแก้วเจ็บแปลบประหนึ่งถูกเข็มทิ่มแทงในชั่วพริบตานั้น
หากกู้เว่ยเจียงได้ลองแตะหน้าผากของตัวเอง เขาคงรู้ว่าตอนนี้ตัวร้อนมาก
แม้แต่ร่างกายก็ยังอ่อนแอกว่าปกติ
แต่เขาไม่มีเวลาสนใจเรื่องพวกนั้น
เสียงสะอื้นจากห้องข้าง ๆ ราวกับค้อนหนัก ๆ ที่ทุบลงกลางใจเขา