Chapter 0042

ตอนที่ 42 ความพยายามไร้ค่าเมื่ออยู่ต่อหน้าพรสวรรค์

โจวเถาก็รู้สึกเช่นกันว่าคนหนุ่มคนนี้ไม่ประสีประสาเรื่องมารยาททางสังคมเอาเสียเลย

ทุกคนมารวมตัวกันก็เพื่อความสนุกสนาน ขอเพียงไม่อร่อยแย่จนเกินไปก็ถือว่าอร่อยแล้ว

ดูสีหน้าของคนหนุ่มคนนี้ตอนกินหมูตุ๋นน้ำแดงแล้ว มันจะไม่อร่อยขนาดนั้นจริง ๆ หรือ

แถมยังอ้าปากพูดทีไรก็บอกว่าทำอร่อยกว่าเซียงเจียอีฮ่าว ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเป็นเพื่อนที่เจียงจื่อฮุยพามา ตนก็คงไล่ตะเพิดไปนานแล้ว

จั่วเซียวไม่ได้สนใจพวกเขา เขาหยิบเอาปลาหลีฮื้อธรรมชาติหนักสองจินกว่าตัวหนึ่งออกมาจากกล่องเล็กของตนตามลำพัง

หากไม่ใช่เพราะเจียงจื่อฮุยเอ่ยปากเชิญ เขาก็คงคร้านจะเอาปลาที่มาจากเมืองลึกลับตัวหนึ่งมาทิ้งขว้างแบบนี้