เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 429 เทพมารคชสารมาร! ยุทธ์อสูรเซิ่งอู่! (ตอนปลาย)
กรงเล็บหมียังมิทันฟาดลงมา แรงกดอากาศที่เกิดขึ้นก็ประหนึ่งขุนเขานับหมื่นชั่งถล่มทับลงมาจากฟากฟ้า บีบคั้นจนผืนดินเบื้องล่างยุบยวบและสั่นสะเทือนอย่างไม่อาจทานทน
ทว่าผางเซิ่งอู่ซึ่งยืนอยู่ใจกลางกลับไม่คิดหลบหลีก แววตาเปี่ยมล้นด้วยความชั่วร้ายวิปริต
"ถอยเร็ว! รีบถอยออกไป!"
เหล่าผู้ฝึกยุทธ์อสูรด้านล่างต่างเปลือกตากระตุก รู้สึกถึงลางร้ายจึงพากันแตกฮือหนีไปทุกทิศทาง
"ตูมมม!!"
ชั่วพริบตาถัดมา หมีร่างยักษ์ก็โถมลงมาถึง สองอุ้งตบกระหน่ำลงบนบ่าทั้งสองข้างของผางเซิ่งอู่อย่างเกรี้ยวกราด เสียงคำรามกึกก้องกัมปนาทเสียดแทงแก้วหู ระลอกคลื่นกระแทกที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าแผ่ขยายออกไปรอบทิศ ซัดผืนดินพังทลาย สิ่งปลูกสร้างถล่มทลายลงมาเป็นแถบ ไม่ต่างอันใดกับอุกกาบาตพุ่งชนโลก
"กร๊อบแกร๊บ!"
ผู้ฝึกยุทธ์อสูรบางตนที่หนีออกไปไม่พ้นระยะ พลันสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลบดขยี้เข้ามา แม้จะมีกายเนื้อระดับเซียนเทียนก็มิอาจต้านทาน ร่างระเบิดกลายเป็นละอองเลือดแหลกละเอียดในพริบตาเดียว!
"มีปัญญา... แค่นี้รึ?"