เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 408 โอสถเทพเสวียนหมิง! เสวียนหมิงซ่างเหริน! (ตอนต้น)
“ฟิ้ว!”
เพียงซูฉางคงขยับจิต ปราณวิญญาณก็ควบแน่นเป็นกระเรียนขาวตัวหนึ่งซึ่งห่อหุ้มด้วยแสงวิญญาณจางๆ ทั่วร่าง เขากระโดดขึ้นหลังของมัน ภาพเงากระเรียนขาวกระพือปีกโผบินขึ้นสู่ท้องฟ้า พุ่งทะยานจากไปไกล
"คนผู้นั้น... ขี่สัตว์ขี่บินได้หนีไปแล้วหรือ?"
รอบเขาเสวียนหมิง เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ของสำนักเสวียนหมิงต่างคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวเหนือน่านฟ้าตลอดเวลา ผู้ที่มีสายตาเฉียบแหลมมองเห็นเงาสีขาวพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็วแล้วหายลับไปที่ขอบฟ้า ทุกคนพลันตื่นตัวขึ้นมารู้ทันทีว่าศัตรูได้จากไปแล้ว
"เร็ว... กลับไปดูที่สำนักสิว่าท่านรองประมุขและพวกพ้องเป็นอย่างไรบ้าง?"
เหล่าผู้ฝึกยุทธ์รีบมุ่งหน้ากลับเข้าไปทันที และเมื่อมาถึง ทุกคนก็ต้องสั่นสะท้านไปทั้งร่างอย่างไม่อาจเลี่ยง
"ปราณวิญญาณบนเขาเสวียนหมิงมลายหายไปสิ้นแล้ว... ชีพจรวิญญาณถูกทำลายแล้วหรือ? อำมหิตนัก! ช่างเป็นวิธีการที่โหดเหี้ยมเหลือเกิน!"