เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 392 วิชาชักนำปราณสะเทือนฟ้าสะท้านดิน! คลื่นธารปราณวิญญาณ! (ตอนปลาย)
เป้าหมายสูงสุดของซูฉางคงมิใช่ปราชญ์ยุทธ์ แต่เป็นอายุวัฒนะอันเป็นอมตะที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น เขาจำต้องบรรลุสู่ความสมบูรณ์แบบ จึงจะสามารถก้าวเดินไปได้ไกลยิ่งขึ้นในวันข้างหน้า
"จะปล่อยให้เวลาสูญเปล่าไม่ได้ ต้องฝึกปรือวิชาอื่นต่อ"
แม้จะบรรลุขอบเขตห้าปราณคืนสู่ต้นกำเนิด ทว่าเขาก็มิได้ลำพองใจ ยังคงต้องรุดหน้าและฝึกฝนต่อไป!
แท้จริงแล้วไม่ว่าจะเป็นปรมาจารย์ห้าปราณหรือปรมาจารย์ใหญ่ฤทธิ์เทพเทียม โดยเนื้อแท้ล้วนอยู่ในขอบเขตกำเนิดพลัง ความต่างมีเพียงพลังรบสูงต่ำเท่านั้น หากเพิ่มพูนพลังรบให้แข็งแกร่งเหนือกว่าผู้ใด ย่อมสัมผัสถึงระดับของปราชญ์ยุทธ์ได้เองตามธรรมชาติ
"ฝึกวิชาชักนำปราณเสียหน่อยแล้วกัน"
ในบรรดาวิชาที่ครอบครอง วิชาไหมสวรรค์และวิชาชักนำปราณยังอยู่ในระดับค่อนข้างต่ำ คือขอบเขตที่แปด
การฝึกวิชาไหมสวรรค์จำต้องอาศัยการผ่านพ้นอันตรายและการเคี่ยวกรำจึงจะแปรสภาพ ทำลายแล้วก่อเกิดใหม่ ทว่าด้วยความแข็งแกร่งของเขาในยามนี้ นับว่ายากยิ่งที่จะเผชิญอันตรายถึงเพียงนั้น
ส่วนวิชาชักนำปราณ ผูกพันกับพรสวรรค์และศักยภาพ ขอเพียงสละเวลาฝึกฝน ย่อมทะลวงผ่านได้เสมอ